Kampverslag scoutsleiding Maaike Nederend

Vrijdagavond
Voor het eerst in mijn eigen scouting-geschiedenis begint het kamp op vrijdag al, in plaats van zaterdag. Er is een tweedeling in de groep: fietsers en niet-fietsers. De niet-fietsers droppen hun spulletjes en fietsen op de Helix, de fietsers stellen zich op om de eerste etappe te rijden. Die eindigt bij de boerderij van de oom van de Nederendjes. Thomas had al een vuurtje aangelegd en vrij snel was besloten wie onder het zeiltje zou gaan slapen. De rest ging op de hooizolder. Maarten vormde een dreamteam met een twee pluizige kalfjes en kon niet slapen door hun pluizige schattigheid. Ook op de zolder bleef het lang onrustig, niet in het minst omdat Lars Leenders een half uur de slappe lach had.

Zaterdag
Iedereen was amper in dromenland aangekomen of we werden alweer ruw gewekt door de geluiden van het melken. Het was nog maar net licht maar iedereen verzamelde zijn en haar spulletjes en zorgde ervoor dat men klaar was voor vertrek. En toen mochten de kalfjes ook nog gevoerd worden! Toch kwam de start van de tweede etappe onvermijdelijk dichterbij. Ja hoor, daar gingen we weer. Een lange stoet achter elkaar, kilometer na kilometer. Ik had er in ieder geval vrij snel genoeg van. Rond de lunchpauze had ik het gevoel dat ik elk moment in kon storten. Toch beukten we verder, met het gevoel alsof onze billen eraf zouden vallen bij elke extra kilometer. Toen was het moment daar: het bordje met Scoutcentrum Achter de Berg. Er wachtte ons een aangename verrassing: de tenten waren al opgezet! Terwijl de kinderen aan de slag gingen met hun keukens werkte de leiding aan een keukentent. Mirko werd gekozen om de boom in te gaan om het zeil goed op te hangen. De eerste poging was wat houterig, maar het resultaat mocht er zeker wezen. We hadden een plekje om onze spullen te zetten en droog te zitten. We aten jummie soep en hambo’s. Daarna groot kampvuur met z’n allen.

Zondag
Deze morgen wordt het kamp officieel geopend. Er kwam ene meneer Disney langs om te vragen of wij wilden helpen missende bladzijden van een magisch boek te verzamelen. Maar om dit te kunnen doen, moesten we eerst getraind worden door niemand minder dan Hercules.

DSC03041  DSC03050

DSC03074  DSC03126

We werden opgedeeld in drie groepen van welpen, scouts en explorers, en verdeeld over drie activiteiten. Klimmen op de klimwand, boogschieten en de zelfgemaakte hindernisbaan. Aan het eind van de dag bleek dat Lars Leenders de snelste klauteraar was op het parcours en de jonge Victor deed zijn naam eer aan bij het boogschieten. Het avondeten werd door de scouts en explo’s samen bereid op verschillende houtvuren en Dutch Ovens. Er was een Team Tosti, Patrouille Pannekoek, Troep Taart/Brownie, een spek-en-kaas-unit, een soepgroep en de ter plekke ontstane Steek ‘m erin BV van Vianne en Tess, die de beste worstenbroodjes produceerden. Met iedereens buikjes gevuld, werd er wederom lekker om de kampvuurtjes gezeten.

Maandag
Vanochtend werd gewijd aan het bouwen van onze eigen partytent –pardon, ik bedoel natuurlijk onze Bedoeïnetent. Een paar van de oudste scouts hielp de leiding, de rest vermaakte zich met de hindernisbaan van de vorige dag. Toen dat klusje geklaard was, maakten we ons op voor de fietshike. Na een korte uitleg van Thomas konden de groepjes vertrekken. Halverwege stond de leiding met een verfrissing en versnapering. Het eindpunt was een recreatiemeertje mét speeltuin. Daar zijn we een paar uurtjes zoet geweest. Sommigen namen een frisse duik, anderen waren niet weg te slaan bij de familieschommel. Op een gegeven moment was het welletjes en tijd om terug naar het kampterrein te fietsen.
’s Avonds werd er door de scouts zelf gekookt: pasta met gehaktballetjes in rode saus en broccoli erbij, met geflipte vla en vruchtjes toe. Bij het ene groepje had dat meer voeten in de aarde dan verwacht, Joost probeerde namelijk de pasta te bakken.
Toen het een beetje donker was geworden, werd het tijd voor een activiteit die we met de scouts al heel lang niet meer hadden gedaan: dropping! De kinderen liepen in één groep en dat ging supergoed, totdat de vermoeidheid toesloeg toen ze vlakbij het kampterrein kwamen. De leiding werd gebeld met de eis dat sommigen direct opgehaald moesten worden. Anderen wilden toch liever het laatste stukje zelf lopen, ze waren er immers toch bijna. Na nog heel even bij het kampvuur te verzamelen was het toch echt weer bedtijd.

Dinsdag
Hikedag vandaag. Wederom werd de groep opgedeeld in gemixte clubjes. Aangezien er camera’s mee moesten, en niet iedereen er eentje tot hun beschikking had, voegde ondergetekende zich bij het groepje van Bikker, Bas, Rens, Thijmen, Loretta en Lars Leenders. Vol goede moed gingen we op pad om na 100 meter eigenlijk al te verdwalen. We hadden namelijk allemaal niet zo goed geluisterd naar de begin instructies tot het bordjes ‘start’. Gelukkig kwamen we dat na een tijdje toch tegen en konden we echt beginnen.
Nu kan ik hier alleen uitweiden over de avonturen van mijn eigen sterrenteam, maar wij bleken niet de enigen die moeite hadden met het eerste stukje. Één groepje kwam niet verder dan start. Eigenlijk dat nog niet eens, want ze konden start helemaal niet vinden. Daarnaast waren er groepjes die de vrij duidelijke eerste aanwijzingen verkeerd interpreteerden en dus finaal de verkeerde kant op liepen.
Hoe het ook zij, wij gingen –nog steeds vrolijk- op pad. Onderweg kwamen we Merel en Marc tegen die ons een kleine aanwijzing gaven, die we vervolgens helemaal misten, waardoor we weer lekker verkeerd liepen. Uiteindelijk kwamen we toch weer op de goede weg, waar we het goede bordje tegenkwamen en waar we een leuke selfie maakten. Het begon inmiddels te rommelen in de verte, en wij liepen het bos in. Precies op het moment dat we bij post 1 kwamen, begon het verschrikkelijk hard te regenen. Sommigen van ons gingen onder een provisorische partytent (afdekplastic) zitten, ik gaf zelf de voorkeur aan de feesttent met Lars en Loretta. U kent ze wel, van die plastig wegwerp festivalponcho’s. Genieten.
De regen trok snel genoeg verder en onze helden konden verder trekken over de zandverstuiving. Met het nodige klimmen en klauteren om te sightseeën en een vangst van kekke kleine kikkertjes kwamen we bij post 2, waar we een jummie lunch uitgedeeld kregen. Nadat ons buikje weer rond was, gingen we verder. Dit keer waren de aanwijzingen winterfoto’s van de omgeving. Omdat het soms moeilijk was de foto’s te herkennen, had Marc bordjes neergezet als wegwijzers. Helaas zaten er in de andere groepjes een paar saboteurs, want wij zagen geen bordje in de buurt van post 2. Niet zo vreemd, dat bleek bedolven te liggen onder enkele handen bladeren. We deden rustig aan, snackten onderweg wat, klommen in de uitkijktoren, zongen liedjes, probeerden schapen te aaien. Uiteindelijk kwamen we bij het laatste onderdeeltje van de kaart. Om eerlijk te zijn, we begrepen er geen hout van. Toch hadden we wel een idee van waar we waren, dus we liepen stug door. Zo liepen we langs een aantal enorme preivelden. En als ik zeg enorm, dan bedoel ik velden met vele duizenden preien. We konden de verleiding niet weerstaan om er een paar mee te nemen. Lopen, lopen, lopen langs de grote weg en we begonnen twijfels te krijgen. Marc die gaat het liefst meteen weer het bos in toch? Zullen we weer teruggaan dan? Dat is dus wat we deden, stom genoeg. Waren we doorgelopen, dan hadden we niet alleen alle fotootjes verzameld, maar waren we ook veel sneller thuis geweest. Hoe dan ook, we waren met z’n allen goed gemutst en met vier preien op zak heelhuids teruggekeerd. Bikker en Bas gingen gelijk aan tafel, en Rens en Thijmen gingen hun respectievelijke groepjes helpen met koken. Een lekker AVG’tje van boontjes, aardappels en een slavinkie.
Maar de pret was nog niet voorbij. Toen het donker werd maakten we ons klaar om te gaan drakenogen. Eerst stonden Thomas, Mirko en ik een tijdje te wachten, goed verscholen in het bos. Maar plotseling kwam er een hele golf kinderen op ons af waar we niet tegenop konden. Daarna volgden nog enkele ludieke acties met als hoogtepunt Operatie Slaapzak van een aantal explorers.
Tenslotte was het toch echt tijd om ons uit te strekken bij het vuur en niet veel later lekker naar bed te gaan.

Woensdag
We begonnen de dag met een lekker eitje. Oh nee wacht, dat was alleen voor het groepje dat de vorige dag had gewonnen met de toch. Mijn groepje dus. Wat smaakt overwinning toch heerlijk, bij deze nogmaals een bedankje aan Petra.
Maar goed, ’s ochtends stond er een opdrachtenverzamelspel op het programma. De twee patrouilles moesten zoveel mogelijk opdrachten vervullen en foto’s en filmpjes maken als bewijs. Die opdrachten stonden op een lijst van 1 tot 77. En dan waren het ook best bizarre opdrachten: ‘lach een boom uit’, ‘koop een kind’, ‘complimenteer een oud vrouwtje met haar rimpels’ en zelfs ‘ren weg voor de politie alsof je een boef bent’.
Om 1300 uur moest iedereen weer op het terrein zijn, zodat we naar het zwembad konden fietsen. We waren nog niet weg of het begon keihard te plenzen. Iedereen was doornat, nog voordat we in het zwembad lagen. En daar bleef het niet bij. Eerst kreeg Ruben een lekke band, toen Jouke en de groep raakte versplinterd. Uiteindelijk kwam alles goed en was iedereen bij het zwembad aangekomen. Superleuk want er waren verschillende glijbanen, een golfbad en allemaal drijfunits om op te stoeien. Het was wel onwijs druk, want de scholen in het Zuiden hebben nog geen vakantie, dus die gingen lekker met school zwemmen. Dit betekende dat er lange rijen stonden voor de douches en kleedhokjes. Na een tijdje stond toch iedereen buiten en konden gezamenlijk terugfietsen. Hoewel, het ging de explorers iets te langzaam, dus zij losten ons. En toen was het weer raak: Feline kreeg een lekke band.
Het avondeten was nasi, maar de scouts moesten het stellen met twee man en een vrouw minder leiding. Mirko, Thomas en ik gingen namelijk naar Eindhoven met de rest van de Stam voor een chill-avond. Ik heb vernomen uit betrouwbare bron dat het zonder ons super gezellig was en dat er liedjes zijn gezongen rond het kampvuur.

Donderdag
Beetje uitgeslapen deze morgen. Op ons gemakje ontbeten. En toen maakten we ons klaar om naar Den Bosch te fietsen. Dat had nogal wat voeten in de aarde, omdat iedereen zijn bandjes op moest pompen om lekke banden voor te zijn. Maar halverwege was het toch weer zover hoor. Deze keer was Thomas de sjaak. Marc en Thomas gingen aan de slag en al snel was het probleempje verholpen. Marc had nog niet gezegd: “De volgende met een lekke band laat ik staan”, of POEF, daar ontplofte de band van Feline. Zij en Marc bleven achter en wachtten op versterking van Pauline. De rest van de groep fietste door naar de St Jans Basiliek. De fietsen werden in de stalling geparkeerd en de kinders mochten los in de stad. De downside van dit verhaal: we waren toch wat laat vertrokken, waardoor we maar weinig tijd hadden om te shoppen. We moesten immers weer op tijd bij de lasergame zijn. Dus we hadden een paar flink pissige kinderen op sleeptouw. Gelukkig leek de ellende snel vergeten. Vier teams bestaand uit scouts en explorers betraden gewapend met laserguns en legerhelmen de arena. Met vele obstakels en een spannend muziekje was de ambiance helemaal af. Leuk was ook dat de teams die een ronde niet speelden van bovenaf op het speelveld konden kijken.
Iedereen speelde twee rondes met 99 levens. De jongens met de hoogste scores waren Marcel, Thijmen en (ik ben even vergeten wie).
Vanavond eten we lekker ongezond: patat en snacks. Daarna teruggefietst en gechilld. Opeens kwamen de baddies van de Disneyfilms tevoorschijn om ons welkom te heten in hun casino (Lars Hubers had als Cruella iets teveel plezier met zijn nieuwe uiterlijk). Alle gasten kregen 38 Disney Dollars te besteden. Dat kon vermeerderd of verminderd worden bij poker, roulette of dobbelen.

DSC03521  DSC03519

En er waren ook een bingo-stand en een loterij waarbij allerlei fijne dingen konden worden gewonnen. Met de winst konden verscheidene lekkernijen gekocht worden: van worstenbroodjes tot snoepgoed en glazen prik. Voordat iedereen helemaal gokverslaafd was, kon men zijn of haar winst omzetten bij de winkel van Pauline en co en toen sloot het casino de deuren. Na een beetje rond het kampvuur te hebben gezeten kropen we onze slaapzakken in.

Vrijdag
Aangezien vrijdag altijd opruimdag is, was het programma vandaag vrij duidelijk. Hoewel, de leiding gaf er een extra twist aan. Als de keukens en tenten vóór 1300 uur al opgeruimd zouden zijn, gingen we nog even terug naar ’s Hertogenbosch (met de auto dit keer) om iedereen toch de kans te geven nog iets leuks te kopen. Verdeeld over de Van WesteropWagon en de PartyMobiel scheurden we naar de provinciehoofdstad. Vooral de PM trok veel bekijks bij de stoplichten, maar ja, we gingen dan ook hard. Hopelijk is het gefilmde bewijs hiervan ook snel te bewonderen hier.
De leiding zorgde voor een lekkere, gezonde lunch in Franse stijl (baguette met vlees/kaas en sla). Ondertussen waren Mirko en ik druk bezig met onze act voor de Bonte Avond. We verzochten de scouts ook iets leuks te bedenken. Op de terugweg raakten de WW en de PM elkaar kwijt en natuurlijk was het voor de PM weer een avontuur om terug te komen. We waren in ieder geval wel op tijd voor de barbecue. Helaas heb ik tijdens het eten geen leuke anekdotes kunnen verzamelen, want Mirko en ik worstelden nog steeds met ons optreden. U kunt het resultaat ook hier ergens bewonderen.
Toen was het moment daar: alle Disneyfiguren die ontsnapt waren uit het boek werden teruggestuurd en meneer Disney was blij. Er volgden toneelstukjes, showprocessen met lijfstraffen, moppentrommels werden open getrokken en Koen ontpopte zich tot een ware verhalenverteller. En natuurlijk zongen de verschillende leidingteams hun zelfgemaakte kampliederen, waarbij uiteindelijk iedereen meebrulde.

DSC03592  DSC03603

DSC03619  DSC03630

De prijzen van zondag werden uitgereikt, en toen was het podium opeens omgetoverd tot een heuse discotheek. Bij het kampvuur werden wederom liedjes gezongen, dit keer met muzikale begeleiding. Voor de welpen was het ondertussen bedtijd. Niet heel lang erna trokken ook de scouts zich terug naar de eerdergenoemde partytent waar we met z’n allen onder/in zouden slapen. En met terugtrekken bedoel ik niet per se slapen. Er werd vooral nog lekker gekeet op de laatste avond. Toch werd het uiteindelijk stil, en de leiding kon nog genieten van het laatste beetje vuur.

Zaterdag
Aan alles komt een einde, zo ook aan mooie kampweken vol avonturen. Jammer pindakaas. Geruime tijd na het ochtendgloren pakte iedereen z’n spullen bij elkaar en werd alles afgebroken. Alle meuk werd op elkaar gestapeld bij de laadplek van de vrachtwagen. Ondertussen waren er ook al een aantal ouders gearriveerd die de handjes lieten wapperen. Toen de vrachtwagen geladen was en iedereens fiets ook op de dragers stond, sprongen we in de wagens en trokken weer naar het noorden. Het uitladen van de wagens verliep ook voorspoedig, want nu waren er nog meer ouders om een steentje bij te dragen.
We namen allemaal afscheid van elkaar, ook de leiding, en we gingen op huis aan. Aan het eind van het pad van de Helix naar de weg bleek dat iemand vergeten was om zijn fiets mee te nemen, dus moesten we weer teruglopen om die veilig achter het hek te zetten. Maar dat was snel gedaan en konden we moe maar voldaan op de bank of in een tuinstoel neerploffen.

Jongens en meiden en heren en dames, ik wil jullie onwijs bedanken voor de vele avonturen en geniale momenten waar ik nog lang van zal nagenieten. Ik kan oprecht zeggen dat dit het leukste jubileumkamp was waarbij ik als leiding mee was.

Stan, bedankt voor je eeuwige vrolijkheid
Ruben, bedankt voor je fijne prethoofd jij blije gup
Rens, bedankt voor je voornamelijk ongepaste opmerkingen
Rick, bedankt voor je experimentele haarstijlen en kekke nagellakjes
Feline en Vere, bedankt voor het in het gareel houden van de jongens in jullie groepje
Wouter, bedankt voor je af en toe droge opmerkingen
Koen, bedankt voor je mooie verhaal, dat ga ik zeker verder vertellen
Joost, bedankt voor de nouveau cuisine op pasta gebied
Roan, bedankt voor je snoepjes die soms werden uitgedeeld en soms ook niet
Thijmen, bedankt voor je briljante gekke bek op een groepsselfie
Guido, bedankt voor je continue positiviteit
Thomas, bedankt voor de enorme lading werk die je voor dit kamp hebt gedaan
Mirko, bedankt voor je rondleiding in Eindhoven en nogmaals sorry aan je huisgenootje
Marc, bedankt voor je uitleg van het laatste stukje van de tocht, volgend jaar loop ik in één keer goed

Tot na de zomer!
Maaike

 

 

Bewaren