Verslag Paaswandeltocht 2015

Vrijdag 3 april, het is tegen half negen in de ochtend. We staan bij de auto om de rugtassen en wandelschoenen in te laden. Als alles in de auto zit vertrekken we een klein half uurtje later dan gepland aan onze rit naar de Belgische Ardennen. Ons paaswandelavontuur 2015 is begonnen.

De rit verloopt voorspoedig en na de auto geparkeerd te hebben aan het nagenoeg verlaten station van Jamelle treffen we op het perron de eerste collega wandelaars aan. Bepakt, bezakt en net als ons enthousiast en vol van goede moed. Gezamenlijk reizen we vanuit Jamelle per trein naar Hamoir. Terwijl de heuvels voorbij schieten vraagt Maarten zich nog een keer vertwijfeld af waarom we eigenlijk 3 kwartier met de trein gaan reizen om vervolgens met omwegen in 4 dagen te voet met bepakking weer terug naar het vertrekpunt te lopen? Omdat we dit leuk vinden probeer ik overtuigend te antwoorden terwijl er zich gelijktijdig een vaag visioen van blaren, pijnlijke schouders en dunne slaapmatjes aandient.

foto 1

 

Aangekomen in Hamoir treffen we onder een watering voorjaarszonnetje de overige bijna 70 mede paaswandelaars bij het vertrekpunt aan de oever van de Ourthe in Hamoir. De groep is gemêleerd in de leeftijd van rond de 10 jaar tot over de 60 waarvan een aantal hun roots in de scouting hebben liggen. De paaswandeltocht is zo’n 40 jaar geleden bij de scouting in Den Haag ontstaan. Gaandeweg heeft het zich ontwikkeld tot een traditie die gedragen door enthousiaste vrijwilligers in stand gehouden wordt. Het valt me op dat de wandeltocht qua opzet en essentie al die jaren ongewijzigd gebleven. Ondanks dat het voor mij 30 jaar geleden is dat ik voor het laatst meegelopen heb voelt het direct vertrouwd. Na een hartelijke kennismaking met de overige medewandelaars druppelt de groep uiteen en vertrekken de wandelkoppels aan de route van 14km die voor de eerste wandel dag op de kaart staat.

De tocht voert langs de Ourthe, door weilanden, over hoogtes en lastig begaanbare hellingen naar de eerste camping in Bomal. Helaas zijn de weergoden ons die dag niet gunstig gezind en gaat de bewolking van de middag geleidelijk over in regen die tot in de loop van zaterdag zal aanhouden.

De tent houd het gelukkig goed onder de natte omstandigheden en zaterdag gaan we gehuld in regenponcho’s met klamme kleding en een natte tent in de rugtas op pad voor de route die voor de tweede wandeldag op het programma staat. De route is maar liefst 27 kilometer en wordt met recht de koninginne afstand van de paaswandeltocht genoemd. De wandelroute is bij aanvang deels overgroeid en gaat na enige kilometers bij een beek over in een steile helling. Het is flink klimmen en klauteren om daarna een modderpad te bereiken waar we behoedzaam onze weg moeten zoeken om niet tot voorbij onze enkels weg te zakken in de blubber en plassen. Na de eerste 5 kilometer vinden we een bushokje waarin we even droog kunnen ontbijten.

Aangesterkt vervolgen we onze route naar het schilderachtige Durbuy wat bekent staat om zijn bijzondere Falize rots met door de eeuwen gevormde sedimentlagen. Wandelend over het centrale plein ‘Place des Foires’ bereiken we een ruige deels uitgehouwen trap die ons met opgejaagde hartslag en aantal zelf ingelaste uithijg momentjes zo’n 70 meter omhoog zal leiden naar een uitzichtpunt genaamd: Belvedere de Durbuy.

Vandaar lopen we verder over de heuvels richting Barvaux, de dichte bewolking maakt hier en daar wat ruimte en heel af en toe prikt er een zonnestraal doorheen. In Barvaux vinden we een plaatselijke Boulangerie en fourageren we onze lunch. Verder wandelend stijgen we over een leistenen pad wat door de regen op sommige punten in een beekje veranderd is. Dat outdoor sporten niet altijd zonder gevaar zijn blijkt uit een gedenksteen ter nagedachtenis aan een slachtoffer dat ter plaatse het leven gelaten heeft. De fietshelm bij de steen doet vermoeden dat het om een mountainbike ongeval gaat. Om in de morbide sferen te blijven vervolgen we ons pad richting Morville en kiezen voor een late lunch bij een stenenpartij genaamd ‘Lit du Diable’. Gezeten op een paar rotsen brouwen we samen met een aantal medewandelaars een kop soep en genieten we van het weidse uitzicht.

 

foto 2

 

Met inmiddels licht vermoeide voeten en gevoelige schouders vervolgen we onze weg om zo’n 10 kilometer verder al klimmend en dalend via het plaatsje Weris een mooie picknickplaats bij het riviertje de Aisne in Eveux te bereiken. Hier houden we even rust om moed te verzamelen voor de eindetappe die ons via een zeer steil bospad tussen naaldbomen naar een hoogte van maarliefst 359 meter zal leiden. Van hieruit lopen we via de kam van de heuvel al dalend de laatste 4 kilometer naar de camping af. Onderweg slaan we onze avondmaaltijd in bij de plaatselijke Spar. Voor ons staat er vanavond tomatensoep met stokbrood en cordonbleu op het menu.

Moe maar voldaan bereiken we de camping en zetten hier onze tent op aan de rand van een verlaten spoorbaan. Zodra de zon onder is daalt de temperatuur snel en nog voor we niet al te laat de slaapzak inkruipen staat het ijs al op het tentdoek. De nacht is fris met enkele graden vorst. Het blijkt dat zowel de slaapzak van Maarten als mijn slaapmatje wat aan de dunne kant is voor de omstandigheden.

 

foto 3

 

De ochtend erna is het eerste paasdag. Om wat aan te sterken hebben we voor vandaag een luxe ontbijt in de camping kantine gereserveerd. Na het ijs zo goed mogelijk van de tent afgeklopt te hebben en onze spullen weer in de rugtassen opgeborgen zijn staat er in de kantine een ontbijttafel met verse broodjes, jus ‘d orange, koffie en roerei voor ons klaar.

Met een knisperend haardvuur naast ons genieten we van het lekkere ontbijt en bereiden ons mentaal voor op de tocht van 22 kilometer van die dag. Na het ontbijt gaan we op pad.

Via Fisenne lopen we door het bos naar Soy alwaar we door het plaatsje en via een dreef (wist niet dat dit een pad omgeven door bomen was) langs de kapel Saint-Roch door naar het volgende bos lopen. Als we vervolgens het plaatsje Hotton bereiken hebben we de eerste 11 kilometer wandelen van die dag er bijna opzitten. In Hotton treffen we weer de nodige mede wandelaars van de paastocht. In het dorp eten we wat en weten ondanks de gesloten winkels van eerste paasdag gelukkig een setje nieuwe batterijen te krijgen voor onze zaklamp die de vorige avond de geest gegeven had.

Het tweede deel van de tocht voert ons langs een beek en bossen via Marenne en Verdenne waar we in de zonnige namiddag nog een kopje soep maken met uitzicht over de glooiende velden. Hierna maken we ons op om de laatste 4 kilometer te lopen waarna we de camping via een steile helling aan de achterzijde bereiken.

Het weer is mooi en zodra we de camping bereiken zien we de tentjes van de medewandelaars al in een vrolijk wildverband verspreid staan over het in de avondzon badende veld.

Na een eenvoudige maaltijd van noedelsoep en een kop oploskoffie storten we ons in feestgedruis in camping kantine alwaar een enthousiaste Belgische DJ de wandelgroep speciaal onthaalt met André Hazes. Niet veel later wordt er met stampende kleizolen de polonaise gelopen. Met het vooruitzicht op de laatste wandeldag nippen we aan ons drankje, laven we ons aan de behagelijk warmte van de kantine. Ondertussen spelen we een spelletje pool biljart.

Na wederom een frisse nacht met enige vorst genieten we de ochtend van de tweede paasdag van een gemeenschappelijk ontbijt in de campingkantine. De voorzitter van de Zwerfbond en oud schipper van de John F. Kennedy Zeeverkenners, Ferrant de Haan, spreekt ons bij aanvang van het ontbijt toe en weet treffend de essentie van de paaswandeltocht te raken. Back to basics en genieten van hetgeen er op je pad komt. Even afstand van ons doorgaans maakbare leven van alle dag en terug naar de eenvoud van de beperkte inhoud van je rugtas en simpelweg genoegen nemen met wat de weergoden je die dag te bieden hebben.

Na een groepsfoto op het bordes pakken we onze spullen weer bij elkaar gepakt en vertrekken we voor de tocht van 18 kilometer richting Rochefort.

De eerste kilometers van de laatste wandeldag gaan wat stroef. Ondanks dat de paden beter begaanbaar zijn dan de voorgaande dagen en de hoogteverschillen beperkt zijn gaan de gevolgen van plaatselijk intensieve stimulatie van onze voeten een onaangenaam effect sorteren. Dit effect, in de volksmond ook wel bekent als blaren, maakt dat stappen af en toe behoedzaam genomen worden. De tocht voert ons door bos en langs de glooiende velden rond Humain. Na zo’n 13 kilometer houden we middag pauze bij de Abdij Saint-Rémy van Rochefort. Gezeten op het natuurstenen muurtje voor de abdij houden we rust en bereiden we onze laatste kop aanmaak soep van de wandeltocht.

 

foto 4

 

Met goede moed en nog iets gevoeligere voeten dan ’s ochtends aanvaarden we de laatste kilometers en al snel zien we de kenmerkende kerk met 2 torens in het centrum van Rochefort aan de horizon verschijnen. De rivier de Lomme stroomopwaarts volgend meanderen we even later onder een stralend blauwe hemel en heerlijke voorjaarszon via wat kleine straatjes naar de camping in Rochefort toe.

Gezeten op het zonovergoten terras zijn we er getuige van hoe de wandelaars die nog 2 dagen langer door zullen wandelen hun tent opzetten. De wandelaars die hun avontuur tot 4 dagen beperken nemen hier, evenals Maarten en ik, afscheid van de groep. Na een zeer gewaardeerde lift naar het ruim 2 kilometer verderop gelegen station van Jemelle zijn we weer terug bij de auto. Met een iets minder overtuigend energieke zwaai dan 4 dagen terug verdwijnt de bepakking in de kofferbak om vervolgens moe maar voldaan de thuisreis naar Delfgauw weer te aanvaarden.

 

foto 5

 

Het is nu 1,5 week later als ik de laatste regels aan dit reisverslag schrijf. Alle kampeer en wandel spullen zijn inmiddels weer schoon, droog en opgeborgen. Maarten zit boven te gamen met een vriend en heeft zijn eerste proefwerken op school al weer achter rug. Een gestaag helende hiel herinnert me nog dagelijks aan het wandelavontuur. Maar dat niet alleen herinnert mij aan de tocht. De mooie vergezichten en stilte in de bossen, de af en toe trillende benen op steile hellingen, het primitief gehurkt koken voor je tent en het genieten van een eenvoudige lunch tijdens een intensieve tocht doen je eens te meer beseffen dat het goed is om bewust even uit de waan van alle dag te stappen. Even geen haast anders dan dat het gewenst is om de volgende camping voor het donker te bereiken. Maarten en ik hebben beide enorm genoten van de wandeltocht.

Ben je geïnspireerd geraakt door het voorgaande?

Graag willen we iedereen jong en oud al dan niet verbonden aan scouting Hedera van harte uitnodigen om deelname aan de paaswandeltocht volgend jaar te overwegen. Het is een zeer gezellige en tegelijk intensieve ervaring die je in positieve zin zeker bij zal blijven.

Maarten en Michaël Veenhuijsen

 

 

Bewaren